30 lat temu telefony były lepsze. Te trzy rzeczy powinny wrócić

Nie macie czasem wrażenia, że telefony komórkowe 20 czy nawet 30 lat temu były po prostu lepsze? Oto trzy rzeczy, które robiły lepiej od nowoczesnych smartfonów.

Arkadiusz Bała (ArecaS)
1
Udostępnij na fb
Udostępnij na X
30 lat temu telefony były lepsze. Te trzy rzeczy powinny wrócić

W tym roku przypada 30 rocznica startu telefonii GSM w Polsce oraz debiutu sieci Plus GSM. Okazja, która naturalnie skłania do wspominek i refleksji, że… kurczę, jednak kiedyś te telefony to były jakieś fajniejsze. Nie chodzi tu wyłącznie o nostalgię – urządzenia z lat 90-tych i pierwszej dekady XXI wieku serio miały do zaoferowania sporo atutów, których dzisiejsze smartfony mogłyby im co najwyżej pozazdrościć.

Zaintrygowani? W takim razie czas wybrać się w małą podróż w czasie i powspominać trzy najfajniejsze aspekty klasycznych komórek, które chętnie zobaczyłbym także w nowszych urządzeniach.

Telefon tylko do dzwonienia

Jedną z głównych zalet dzisiejszych smartfonów jest ich uniwersalność. W kieszeni mamy jedno urządzenie, które z powodzeniem zastąpi laptopa, odtwarzacz muzyki, aparat, telewizor, mapę, notatnik, książkę do poczytania, kalendarz, konsolę do grania i wiele, wiele więcej. Wygodne, chwilami nawet bardzo, ale kryje się w tym miecz obosieczny. W końcu nie bez powodu mawia się, że jak coś jest do wszystkiego, to jest do niczego.

30 lat temu telefony były lepsze. Te trzy rzeczy powinny wrócić

Ze smartfonami nie szedłbym tak daleko, ale na pewno ta uniwersalność ma swoją cenę. Dawne komórki miały proste zadanie: miały dzwonić oraz odbierać i wysyłać SMS-y. Dodatkowe funkcje były spoko, ale tylko w sytuacji, kiedy nie wchodziły w drogę głównej funkcjonalności. Dzięki temu mogły być małe, bo nie trzeba było upychać dużego wyświetlacza do oglądania filmów czy przeglądania Internetu. Z kolei naładowany akumulator wystarczał na kilka dni, bo nie drenował go milion działających bez naszej wiedzy aplikacji. Ta prostota i skupienie na jednej funkcji niosły ze sobą realne korzyści.

Co więcej, jest tu pewien element psychologii. Kiedy taki smartfon próbuje być centrum naszego życia, niewiele trzeba, by zaczął nad nami dominować. W przypadku starszych telefonów ten problem istniał, ale nie do tego stopnia – korzystanie z nich było znacznie bardziej świadome, a doomscrollować to mogliśmy co najwyżej listę kontaktów i historię SMS-ów.

Czy to znaczy, że chciałbym powrotu do czasów „idiotofonów”, które nadawały się tylko do dzwonienia? Nie, w żadnym wypadku. Fajnie byłoby mieć natomiast większy wybór prostszych komórek, których głównym zadaniem byłoby dzwonienie czy pisanie wiadomości. W końcu do robienia zdjęć czy grania w gry mam inne sprzęty, które, nota bene, również radzą sobie ze swoimi zadaniami lepiej niż smartfon, który do niedawna próbował je zastąpić.

Rewia mody

Pamiętacie, jak każdy telefon komórkowy wyglądał inaczej? Nie? Trudno mi kogokolwiek winić – od dobrych kilkunastu lat mamy do czynienia z istnym atakiem klonów. Najsmutniejsze w tym jest jednak to, że nie zawsze tak było.

Wspomniałem już, że w tym roku Plus obchodzi swoje 30-lecie. Widzieliście kiedyś telefony, które znalazły się w debiutanckim portfolio producenta? Można tam było znaleźć m.in. Motorolę MicroTAC czy Ericssona GA 318. Urządzenia bardzo podobne pod względem specyfikacji i – nie ma co ukrywać – nadal mocno toporne, ale jednak nie dało się ich ze sobą pomylić.

30 lat temu telefony były lepsze. Te trzy rzeczy powinny wrócić
Ericsson GA 318

Przesuńmy się o kilka lat do przodu i okazuje się, że telefony nie dość, że mogły się od siebie różnić, to jeszcze świetnie wyglądały. Fajnie można to zaobserwować na przykładzie portfolio Nokii, gdzie równolegle w ofercie można było znaleźć np. Nokię 5100, 6610 i 7210. Czym się różniły? W środku absolutnie niczym – to trzej reprezentanci ówczesnej średniej półki o praktycznie identycznej specyfikacji. Każdy z nich miał jednak inny design, bo celował w nieco innego klienta. Z wyglądu nie dało się ich ze sobą pomylić i stały się wręcz ikonami branży mobilnej w swojej epoce.

I mówimy tu jedynie o różnicach w obrębie portfolio jednego producenta. Tymczasem każda marka miała swój styl. Kiedy człowiek patrzył na Sony Ericssona lub Motorolę, to wiedział, że patrzy na Sony Ericssona lub Motorolę i nawet nie musiał szukać logotypu na obudowie. Rozciągało się to zresztą także na interfejs, obsługę i unikalne funkcje rozwijane przez poszczególne firmy.

30 lat temu telefony były lepsze. Te trzy rzeczy powinny wrócić

Dzisiaj rynek jest znacznie bardziej zhomogenizowany. Smartfon to po prostu smartfon i nie ma tu miejsca na ekscesy. Czy to źle? Nie do końca – kupując nowy model nie musimy zmieniać naszych przyzwyczajeń, co samo w sobie jest bardzo wygodne. No ale nie da się ukryć, że zabiło to też masę ekscytacji, którą niosły ze sobą telefony 20 lat temu.

Pancerne i niezawodne

Ale chyba najważniejszym atutem starych telefonów komórkowych była ich niezawodność. Wiadomo – to, że po Nokii 3310 mógłby przejechać czołg i nie zostawiłby nawet ryski, to spore wyolbrzymienie. Nie jest natomiast wyolbrzymieniem to, że mojemu koledze ze szkoły taki telefon spadł z piątego piętra i wystarczyło wymienić obudowę, by znowu wyglądał jak nowy.

30 lat temu telefony były lepsze. Te trzy rzeczy powinny wrócić

Telefony komórkowe przełomu wieków były znacznie bardziej niezawodne. Zero problemów z aktualizacjami softu i kłopotliwymi aplikacjami, akumulatory trzymające po kilka dni, wymienne części – wszystko to dawało pewne poczucie bezpieczeństwa i przewidywalności, którego dzisiejsze smartfony nie są w stanie w pełni odtworzyć.

Jedno dziś jest lepsze

No ale trzeba też uczciwie przyznać: nie wszystko w starych telefonach było takie piękne. Na pewno piękne nie były ich ceny, zwłaszcza na samym początku epoki GSM. Większym problemem potrafiły być jednak ceny samych usług telefonicznych. Choć sam pierwszego telefonu doczekałem się dopiero w okolicach 2004 roku, to załapałem się jeszcze i doskonale pamiętam, kiedy minuta rozmowy potrafiła kosztować blisko 1 zł, a każdy SMS był wydatkiem kilkudziesięciu groszy. 

Nie brzmi tak tragicznie? To ujmę to tak: przy takich cenach pojedyncza rozmowa z naszym naczelnym potrafiłaby przekroczyć mój ówczesny miesięczny przydział w wysokości 30 zł. Rozmowy nadal były luksusem, któremu często towarzyszyło nerwowe spoglądanie na zegarek.

Dziś wygląda to bez porównania lepiej. Wystarczy spojrzeć na ofertę abonamentową Plusa,gdzie za 60 zł/mies. po rabatach można mieć pakiet L. Jest to cena przy umowie na 24 miesiące i po wyrażeniu zgód (marketingowej i na e-fakturę), ale w zamian za te pieniądze dostajemy nielimitowane rozmowy, SMS-y i MMS-y, więc możemy rozmawiać, ile dusza zapragnie, bez nerwów i wzajemnego popędzania. Co jednak ważniejsze, dostajemy również pakiet Internetu mobilnego bez limitu GB, co 20 lat temu byłoby praktycznie nie do pomyślenia. Od której strony na to nie patrzeć, bardzo atrakcyjna propozycja.

A najzabawniejsze jest to, że te 60 zł/mies. w przeliczeniu na ceny z 2004 roku kosztuje mniej więcej tyle, co to symboliczne doładowanie 30 zł, o którym pisałem nieco wcześniej. Wtedy można je było rozwalić w pół godziny, a dziś taka kwota pozwala na nieograniczony kontakt z bliskimi i ze światem.

Czyli wiecie – może i tych dwadzieścia albo nawet trzydzieści lat temu telefony były fajniejsze, ale korzystanie z nich na pewno jest przyjemniejsze dzisiaj. No a w każdym razie może takie być, jeśli zdecydujecie się na abonament w Plusie.

Artykuł sponsorowany na zlecenie operatora sieci Plus